Όταν την δημοκρατία στην χώρα σου σου την φέρνουν ξένοι

Αλήθεια πόσο περήφανοι μπορούν να νιώθουν οι αντικαθεστωτικοί της Λιβύης που, από ότι φαίνεται, θα καταφέρουν τελικά να διώξουν τον Καντάφι. Το νέο καθεστώς που θα εγκατασταθεί στη Λιβύη, είτε αυτό ονομαστεί δημοκρατία είτε όχι, τι έχει να επιδείξει ώστε να είναι περήφανο για την επιτυχία του;
Το γεγονός ότι οι αντικαθεστωτικοί συμμάχησαν με όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ για την επιτυχία την εξέγερσης; Το ότι σε κάθε βήμα αυτού του εμφυλίου είχαν για στήριγμα τα Νατοϊκά αεροπλάνα; Ότι αποτέλεσαν ουσιαστικά τον Δούρειο ίππο επιβολής των ξένων ζωνών επιρροής, στην χώρα τους: Ότι οι ξένες σε αυτούς δυνάμεις, τώρα μοιράζονται την λεία;
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν ο Καντάφι ήταν καλός η κακός δικτάτορας αν δεν ζούσε στην Λιβύη. Για κάποιους αρκεί που ήταν δικτάτορας δηλαδή αρκεί που δεν ήταν εκλεγμένος από το λαό. Για μένα δεν αρκεί αυτό. Αντίθετα μου αρκεί η συνεργασία με ξένους που έκαναν οι αντικαθεστωτικοί για να καταδικάσω αυτούς. Μπορείς να έχεις πολλά αιτήματα για την χώρα σου και ίσως ακόμα να την οδηγήσεις σε εμφύλιο, άλλα η κόκκινη γραμμή είναι η συνεργασία με ξένους. Οι ξένοι δεν είναι ποτέ εκεί για να σε βοηθήσουν, δεν είναι ποτέ διπλά σου γιατί μοιράζονται τις ίδιες αξίες και αρχές. Είναι εκεί για να αρπάξουν την λεία.
Για έναν εθνικιστή αυτό είναι σαφές, πρώτα η πατρίδα μετά το πολίτευμα της. Η συνεργασία με ξένους για αλλαγή πολιτεύματος, ακόμα κι αν το νέο πολίτευμα είναι πολύ καλύτερο από το προηγούμενο, αποτελεί προδοσία γιατί απλούστατα καμία ξένη δύναμη δεν θα σταθεί δίπλα σου χωρίς ανταλλάγματα χωρίς κάτι να ξεπουληθεί.
Οποιοιδήποτε παραλληλισμοί δικοί σας.

Τα γεγονότα στη Λιβύη

Εδώ και μέρες παρακολουθούμε με αγωνία το τι συμβαίνει στη Λιβύη. Το τελευταίο διάστημα βρίσκονται σε εξέλιξη στον αραβικό κόσμο σημαντικά ιστορικά γεγονότα με σημαντικότερο από ότι φαίνεται μέχρι τώρα τα γεγονότα στη Λιβύη. Στην παρουσίαση των γεγονότων αυτών, μέσω των ΜΜΕ εντοπίζω μια σημαντική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα ιστορικά γεγονότα που παρακολουθήσαμε πιο παλιά όπως την εισβολή στο Ιράκ. Αυτή την φορά η «ενημέρωση» που λαμβάνουμε είναι η ίδια με αυτή του υπόλοιπου δυτικού κόσμου. Παλιότερα όποιος θυμάται τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης διαχωρίζανε ελαφρώς τη θέση τους από τις πληροφορίες που λαμβάνανε από το CNN και από την υπόλοιπη δύση. Έτσι κατά την εισβολή στο Ιράκ όπως την ξέρουμε εδώ, και όχι «απελευθέρωση» όπως την λένε στην δύση πολλοί από εμάς την παρακολουθούσαν με την κρυφή ελπίδα να αντέξει ο Σαντάμ. Σήμερα σχεδόν κανένας δεν ελπίζει να αντέξει ο Καντάφι , αφού τα ΜΜΕ υιοθετούν πλήρως την ενημέρωση που έρχεται από την δύση χωρίς να κρατούν καθόλου επιφυλάξεις για τον αριθμό των νεκρών, τις μεθόδους του Καντάφι και άλλα πολλά.
Η ορολογία των ελληνικών μέσων ενημέρωσης πλήρως υιοθετεί αυτήν των ξένων , ακούμε λοιπόν για παραλήρημα Καντάφι και άλλα τέτοια , παίρνοντας θέση σε μια εσωτερική διαμάχη μιας χώρας που δεν ξέρουμε πως θα καταλήξει και ποιος θα επικρατήσει. Έτσι αν αύριο οι Αμερικανοί ή το ΝΑΤΟ ή ο Ο.Η.Ε. εισβάλουν στην Λιβύη για να την σώσουν θα μας φανεί πιο λογικό. Πολύ αμφιβάλλω αν στην εξέγερση εναντίον του Καντάφι στη Λιβύη έχει σκοτωθεί περισσότερος κόσμος από σε αυτήν εναντίον του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο. Εξάλλου δεν ήταν κανένας δημοσιογράφος μπροστά να το επιβεβαιώσει. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι η αλλαγή που φαίνεται να υπάρχει στο ελληνικό καθεστώς με την πλήρη συμπόρευση του με το διεθνές νεοταξίτικο καθεστώς.