Σύγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι ένας ακροδεξιός μακελάρης

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει , τότε είναι απλά τρομοκράτης

Όταν ένας ακροδεξιός  σκοτώνει, τότε η ιδεολογία του τον έχει οδηγήσει εκεί

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε είναι φανατικός και όποιαδηποτε ποινικοποιηση όλοκληρου πολιτικού χώρου από μεμονομένα περιστατικά είναι εκ του πονηρού

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι φονιάς.

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε η κοινωνία όπλισε το χέρι του.

Πραγματικές συγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει βρίσκεται στα όρια της τρέλας (εάν δεν είναι προβοκάτορας) γι' αυτό ότι κάνει το κάνει μόνος του.

Όταν ένας ακροακροαριστρός σκοτώνει δεν βρίσκεται καν στα όρια της τρέλας, βρίσκεται εντός των πλαισίων της επανάστασης που ονειρεύτεται και φυσικά βρίσκει και άλλους υποστηρικτές και συγκροτεί τρομοκρατικές ομάδες.

Γιατί προστατεύεται συστηματικά η ιδεολογική ταυτότητα της τρομοκρατίας στην Έλλάδα. Γιατί δεν μιλάμε για την ακροαριστερή βία που πλήττει την ελληνική κοινωνία.

Η απάντηση είναι απλή. Το καθεστώς δαινομονοποιεί την ιδεολογική κατεύθυνση από την οποία κινδύνευει και δίνει συστηματικά συγχωροχάρτι στην ιδεολογική κατεύθυνση που είναι απολύτως ελεγχόμενη και ακίνδυνη καθώς αποτελεί το ιδεολογικό παιδί του καθεστώτος.

Οι πραγματικοί αγανακτισμένοι

   Τους έχω δει τους πραγματικούς αγανακτισμένους.
Ήταν έξω από την βουλή πριν ένα χρόνο και προσπαθούσαν να μπουν μέσα,
Φώναζαν  κλέφτες κλέφτες , και να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή.
Έχω δει κι άλλες φορές αγανακτισμένους για διάφορα θέματα,
Δεν τους έπαιζαν οι τηλεοράσεις, δεν ήταν πρώτο θέμα, δεν τους κάνανε ευνοϊκή κάλυψη για να φαίνονται περισσότεροι. Το αντίθετο, τους έκρυβαν όσο μπορούσαν.
Έχω δει αγανακτισμένους στην συγκέντρωση των Ιμία, κάθε 30 Ιανουαρίου, πολύ περισσότερους και πολύ πιο αγανακτισμένους.
Έχω δει αγανακτισμένους στις υπό εποικισμό γειτονιές της Αθήνας που μαστίζονται από την εγκληματικότητα.
Το καθεστώς φυσικά όλα αυτά τα κρύβει , αυτούς όμως τους ψευτοαγακτησμένους τους κάνει πρώτο θέμα. Μια άσκηση ελέγχου της αγανάκτησης και μαζικού αποπροσανατολισμού παρακολουθούμε και τίποτα άλλο.
Η πραγματική αγανάκτηση δεν περιμένει μια μοδάτη μαζική λαϊκή συγκέντρωση για να εκφραστεί. Εκφράζεται στην πρώτη ευκαιρία που της δίνετε και δεν είναι ειρηνική. Η αγανάκτηση δεν αντέχει να είναι ειρηνική έχει ξεπεράσει αυτό το στάδιο, γι αυτό και είναι αγανάκτηση.
Το καθεστώς κάνει επίδειξη δύναμης διαχείρισης της αγανάκτησης. Άλλα όταν η πραγματική αγανάκτηση ξεσπάσει δεν θα έχει που να κρυφτεί.

Επιχείρηση συμψηφισμού

Μία βρώμικη επιχείρηση συμψηφισμού βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες.

Η εγκληματική βία των λαθραίων εισβολέων της χώρας μας επιχειρείται να συμψηφιστεί με την κλασσική βία των αναρχικών εναντίων της αστυνομίας, της αστυνομίας εναντίων διαδηλωτών και την αγανακτισμένη οργή των Ελλήνων για αυτήν την κατάσταση. Παράλληλα εμφανίζεται σκόπιμη συσκότιση των αιτιών των ορφανών φόνων. Πέθανε ένας λαθρομετανάστης από αυτούς που σκοτώνονται μεταξύ τους κάθε τόσο και επιχειρήθηκε να συσχετισθεί με ακροδεξιούς!!!

Τα καθεστωτικά μέσα μαζικής παραπληροφόρησης παρουσιάζουν τις ειδήσεις της βίας στην Αθήνα σαν να είναι όλοι οι εμπλεκόμενοι υπεύθυνοι το ίδιο. Το ίδιο ένοχοι οι θύτες με τα θύματα. Το ίδιο ένοχος ο φονιάς που σκότωσε για μία βιντεοκάμερα με τους αγανακτισμένους από την εγκληματικότητα που κυνηγάνε για ξυλοδαρμό τους ανήκοντες στην φάρα του φονιά. Επίτηδες τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης αποσυνδέουν την αιτία από το αιτιατό. Κλασσική μέθοδος προπαγάνδας. Στόχος να μείνει ο κόσμος με την εντύπωση ότι έχουμε να κάνουμε γενικά για βιαιοπραγίες με υπεύθυνες ακραίες ομάδες.

            Πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η λαϊκή αντίδραση σε ένα τόσο βάρβαρο έγκλημα. Και το έγκλημα είναι κυριολεκτικά βάρβαρό καθώς οι Έλληνες εγκληματίες είναι διαφορικοί. Οι Έλληνες εγκληματίες εύκολα κλέβουν άλλα σπάνια σκοτώνουν, καθώς ποτέ δεν σκοτώνουν άμα μπορούν να το αποφύγουν. Και συνήθως όταν δουν ότι δεν μπορούν να κλέψουν χωρίς να σκοτώσουν τρέπονται σε φυγή. Η διαφορά είναι σαφέστατη. Αντίθετα οι ξένοι βγάζουν και εγκληματίες που πρώτα σκοτώνουν και μετά κλέβουν.

Οι Έλληνες λοιπόν που αγανακτισμένοι κυνηγάνε μετανάστες ασκούν βέβαια βία, άλλα όταν θέλεις να περιορίσεις τη βία την χτυπάς στη ρίζα της και όχι στα αποτελέσματα της. Θα έπρεπε να ξέρουν ότι σπέρνουν ότι θέρισαν, καθώς η διαφυλετική βία είναι ενσωματωμένο συστατικό της πολυφυλετικής κοινωνίας που προσπαθούν να δημιουργήσουν. Η κοινωνική ειρήνη είναι δυνατόν να επιτευχθεί μόνο σε ομοιογενής φυλετικά και εθνικά κοινωνίες. Στις πολυφυλετικές κοινωνίες, όταν αυτές εμφανίζονται προσωρινά, κάθε έγκλημα που κάνει ένα μέλος της, αυτό το χρεώνεται συνολικά η φυλή του, το γένος του ή το έθνος του. Η κοινωνική ειρήνη αποκαθιστάτε μόνο όταν επανασχηματιστούν ομοιογενείς εθνικές κοινωνίες

Η βρώμικη επιχείρηση παραπληροφόρησης λοιπόν, μπορεί προσωρινά να καταφέρει να παρατείνει τη σημερινή κατάσταση, αλλά δεν πρόκειται να τα καταφέρνει για πάντα. Το έθνος ξυπνάει καθώς βλέπει ξεκάθαρα πλέον τις διαφορές του από τα άλλα έθνη και σύντομα θα αντισταθεί συνολικά στους εχθρούς του, εγχώριους και εξωτερικούς.

Η ποινικοποίηση της αλήθειας και η ελεύθερη άποψη

            Τις τελευταίες μέρες το καθεστώς, παρουσίασε την πρόθεση του να δημιουργήσει έναν νέο νόμο με σκοπό την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.  Την καταπολέμηση αυτήν, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού δεν θέλει να την αντιμετωπίσει στο επίπεδο των πράξεων, αλλά πιο πρίν στο επίπεδο των σκέψεων και της διάδοσης τους. Θέλει λοιπόν το καθεστώς να ποινικοποιήσει την καλλιέργεια εχθροπάθειας, έναν καινοφανή όρο. Αυτήν λοιπόν την εχθροπάθεια που την καλλιεργούμε όλοι εμείς, που λέμε τις απόψεις μας θα μας την προσάπτουν ως αδίκημα και θα μας σέρνουν στα δικαστήρια.

Αυτό σημαίνει ότι το καθεστώς  αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού καταργώντας την ελευθερία λόγου, καθώς βλέπει ότι ενισχύονται οι αντικαθεστωτικές- εθνοκεντρικές απόψεις. Η αλλαγή αυτή των όρων του παιχνιδιού ρίχνει τις μάσκα του καθεστώτος που μέχρι τώρα με το δημοκρατικό της προσωπείο εμφανιζόταν ως προασπιστής της ελευθερίας σε αντίθεση με τους εχθρούς της. Το γεγονός ότι το καθεστώς είναι διατιθέμενο να ρίξει αυτήν τη μάσκα δείχνει ότι βρίσκεται σε πανικό.

Αυτό όμως που ενδιαφέρει το καθεστώς στην πραγματικότητα δεν η ποινίκοποίηση του ελεύθερου λόγου, έναν ελεύθερο λόγο που ξέρει να χειρίζεται προς το συμφέρων του, αλλά η ποινικοποίηση της αλήθειας. Την αλήθεια προσπαθεί να θάψει το καθεστώς και αυτή η πρόθεση του  βρίσκεται πίσω από αυτόν το νόμο. Η επαφή των Ελλήνων με άλλες φυλές μέσω της λαθρομετανάστευσης, ανέβασε την συνειδητοποίηση της διαφορετικότητας τους από τους άλλους ανθρώπους. Το καθεστώς μπορούσε εύκολα να διαδίδει τα ψεύδη περί ισότητας των ανθρώπων όσο οι Έλληνες ζούσαν σε ένα ελληνικό κράτος με Έλληνες το γένος για υπηκόους οπότε δεν ζούσαν ανάμεσα σε ξένους αλλογενείς.

Σήμερα όμως οι ορδές των βαρβάρων που εποικίζουν την γη μας αυξάνουν την συνειδητοποίηση του Ελληνικού έθνους για την καταγωγή μας και την σημασία της. Το καθεστώς εγκλωβισμένο στις ιδεοληψίες του αδυνατεί να καταλάβει τις αιτίες της ανόδου του εθνικισμού, και νομοθετεί απελπισμένα την ποινικοποίηση της αλήθειας. Δηλαδή κανείς δεν θα μπορώ να πει ότι π.χ. οι Τσιγγάνοι έχουν επιλέξει τον τρόπο ζωής τους , καθώς προέρχονται από νομαδικούς λαούς και δεν πρόκειται να ενταχθούν ποτέ στην ελληνική εθνική κοινωνία, καθώς ζούνε ακριβώς με τον τρόπο που ταιριάζει σε αυτούς. Όμως αυτό ειπωθεί είτε όχι οι Έλληνες έχουν ήδη αρχίσει από μόνοι τους να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στην πατρίδα μας. 

Είτε περάσει αυτός ο νόμος είτε όχι σίγουρα θα έχουμε κέρδη. Αν περάσει θα ρίξει η κυβέρνηση το προσωπείου του ελεύθερου λόγου. Αν δεν περάσει η άνοδος του εθνικισμού σίγουρα θα συνεχιστεί.

Τα γεγονότα στη Λιβύη

Εδώ και μέρες παρακολουθούμε με αγωνία το τι συμβαίνει στη Λιβύη. Το τελευταίο διάστημα βρίσκονται σε εξέλιξη στον αραβικό κόσμο σημαντικά ιστορικά γεγονότα με σημαντικότερο από ότι φαίνεται μέχρι τώρα τα γεγονότα στη Λιβύη. Στην παρουσίαση των γεγονότων αυτών, μέσω των ΜΜΕ εντοπίζω μια σημαντική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα ιστορικά γεγονότα που παρακολουθήσαμε πιο παλιά όπως την εισβολή στο Ιράκ. Αυτή την φορά η «ενημέρωση» που λαμβάνουμε είναι η ίδια με αυτή του υπόλοιπου δυτικού κόσμου. Παλιότερα όποιος θυμάται τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης διαχωρίζανε ελαφρώς τη θέση τους από τις πληροφορίες που λαμβάνανε από το CNN και από την υπόλοιπη δύση. Έτσι κατά την εισβολή στο Ιράκ όπως την ξέρουμε εδώ, και όχι «απελευθέρωση» όπως την λένε στην δύση πολλοί από εμάς την παρακολουθούσαν με την κρυφή ελπίδα να αντέξει ο Σαντάμ. Σήμερα σχεδόν κανένας δεν ελπίζει να αντέξει ο Καντάφι , αφού τα ΜΜΕ υιοθετούν πλήρως την ενημέρωση που έρχεται από την δύση χωρίς να κρατούν καθόλου επιφυλάξεις για τον αριθμό των νεκρών, τις μεθόδους του Καντάφι και άλλα πολλά.
Η ορολογία των ελληνικών μέσων ενημέρωσης πλήρως υιοθετεί αυτήν των ξένων , ακούμε λοιπόν για παραλήρημα Καντάφι και άλλα τέτοια , παίρνοντας θέση σε μια εσωτερική διαμάχη μιας χώρας που δεν ξέρουμε πως θα καταλήξει και ποιος θα επικρατήσει. Έτσι αν αύριο οι Αμερικανοί ή το ΝΑΤΟ ή ο Ο.Η.Ε. εισβάλουν στην Λιβύη για να την σώσουν θα μας φανεί πιο λογικό. Πολύ αμφιβάλλω αν στην εξέγερση εναντίον του Καντάφι στη Λιβύη έχει σκοτωθεί περισσότερος κόσμος από σε αυτήν εναντίον του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο. Εξάλλου δεν ήταν κανένας δημοσιογράφος μπροστά να το επιβεβαιώσει. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι η αλλαγή που φαίνεται να υπάρχει στο ελληνικό καθεστώς με την πλήρη συμπόρευση του με το διεθνές νεοταξίτικο καθεστώς.

Τώρα και στα πανεπιστήμιά μας

Στην αρχή τους βλέπαμε στους δρόμους μας,
Μετά τους είδαμε στις πλατείες μας,
Τώρα τους είδαμε και στα πανεπιστήμια μας.
Αύριο θα τους δούμε και στα σπίτια μας;

Απίστευτη σχεδόν ακούγεται η είδηση ότι οι λαθρομετανάστες-έποικοι , έφτασαν στο σημείο να καταλάβουν πανεπιστημιακό κτήριο για να απαιτήσουν να τους αφήσουμε να παραμείνουνε εδώ. Αυτές τις μέρες αναβάλλονται οι προγραμματισμένες πανεπιστημιακές εξετάσεις για χάρη τους. Αντί να κρύβονται μη τυχόν και τους βρει η αστυνομία και τους απελάσει για την παράνομη είσοδο τους στην χώρα μας έχουν το θράσος να απαιτούν. Μας απειλούν ότι αν δεν τους δώσουμε άσυλο θα κάτσουν να πεθάνουν της πείνας. Απεργία πείνας το λένε αυτό.

Μα αυτοί δεν ήταν που ήρθαν στην Ελλάδα επειδή πεινούσαν στις χώρες τους; Και τώρα έρχονται εδώ και μας απειλούν ότι θα κάτσουν να πεθάνουν από την πείνα; Αυτοί δεν θα έπρεπε να είναι τρισευτυχισμένοι που η αστυνομία μόνο από τρομερή σύμπτωση υπάρχει περίπτωση να τους πετύχει και να τους απελάσει; Δεν θα έπρεπε να είναι τρισευτυχισμένοι που στην Ελλάδα με 70 λεπτά αγοράζεις μία φρατζόλα ψωμί αρκετή για να χορτάσεις ολόκληρη μέρα. Τι φταίει για το αυξανόμενο θράσος τους; Πέρσι καταλάβανε τις κεντρικές πλατείες τις Αθήνας για να προσευχηθούνε, λες και δεν ξέρανε ότι ήρθανε σε μία χριστιανική χώρα.  

Οι  λαθρομετανάστες, ακόμα κι αν ήρθαν αρχικά μόνο για μια καλύτερη ζωή, δεν πρόκειται να μείνουν μόνο σε αυτό. Είναι στη φύση του ανθρώπου να συγκρίνεται πάντα με τους τριγύρω του και να διεκδικεί παρόμοιο επίπεδο ζωής. Το πολύ ή το λίγο δεν έχει να κάνει με την ποσότητα των αγαθών που απολαμβάνει ο καθένας μας άλλα από την ποσότητα των αγαθών που απολαμβάνει σε σχέση με τους τριγύρω του. Με αυτά τα δεδομένα η φυλετική-εθνική σύγκρουση με τις ορδές των βαρβάρων που εισέβαλαν στην χώρα μας είναι αναπόφευκτη, καθώς αυτοί θα νιώθουν πάντα μειονεκτικά απέναντι σε εμάς. Είναι θέμα χρόνου να ξεχάσουν τη βελτίωση της ζωής που επέτυχαν με την μετανάστευση τους και να διεκδικήσουν όλο και περισσότερα από την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα θα είναι η δημιουργία μειονοτήτων που θα διεκδικήσουν μερίδιο στην εξουσία.

Τα αριστερά μαρξιστικά κόμματα που ονειρεύονται την επανάσταση, ενισχύουν το εποικιστικό ρεύμα, βλέποντας σε αυτό τη μαγιά της αυριανής επανάστασης.  Εμείς αποδεχόμαστε τη μαζική προπαγάνδα του καθεστώτος που βασίζεται στις ευαίσθητες ανθρωπιστικές μας χορδές. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο εποικισμός τις πατρίδας μας συνεχίζεται και εμείς απλά τον παρακολουθούμε.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΌ.

H φύλαξη των συνόρων

   H φύλαξη των συνόρων

  Πριν από λίγες μέρες το καθεστώς ανακοίνωσε την πρόθεση του να κατασκευάσει φράχτη κατά μήκος των συνόρων μας στον Έβρο. Ο τρόπος που ανακοινώθηκε αυτή η είδηση δημιουργεί την εντύπωση ότι το σύνολο των συνόρων στον Έβρο θα περιφραχτούν, καθιστώντας δύσκολη την περαιτέρω είσοδο των βάρβαρων εποίκων στη χώρα. Αυτή η απρόσμενη ελπίδα αναιρείται άμα μελετηθεί καλύτερα η είδηση. Μόνο 12,5 χιλιόμετρα σκοπεύουν να περιφράξουν. Τι θα γίνει όμως όλα με το υπόλοιπο μήκος των χερσαίων ελληνοτουρκικών προσωρινών συνόρων που είναι 206 χιλιόμετρα. Μία μικρή καθυστέρηση για τους δουλεμπόρους λοιπόν, τον επόμενο μήνα θα έχουν βρει νέα περάσματα για να κάνουν την δουλειά τους. Άδικα χαρήκαμε λοιπόν.

Το να φυλάσσει τα σύνορα του ένα κράτος δεν αποτελεί απλά δικαίωμα του κράτους, αποτελεί κυρίως υποχρέωση του. Μια υποχρέωση που έχει κάθε κράτος προς τους πολίτες του. Ένα καθήκον που αν το αμελήσει θέτει σε κίνδυνο την ίδια του την ύπαρξη. Το καθεστώς θα κάνει όλες τις δυνατές κινήσεις να δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάνει ότι είναι δυνατόν για να αντιμετωπίσει τον συνεχιζόμενο εποικισμό της πατρίδας. Όμως η μέχρι τώρα εγκληματική αμέλεια των υποχρεώσεων του δύσκολα μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους. Η έως τώρα συμπεριφορά του καθεστώτος αποδεικνύει ότι οι εξαρτήσεις του, του απαγορεύουν να ακολουθήσει πραγματικά εθνική πολιτική. Οι κατά καιρούς εξαγγελίες όπως μηδενική ανοχή και οι φράχτες φαίνεται ότι γίνονται για την καθησύχαση του λαού, την ψηφοθηρία και την επιβίωση του καθεστώτος.

Το σύνολο των Ελληνικών συνόρων πρέπει να περιφραχτεί και να φυλαχτεί ενώ παράλληλα πρέπει να απελαθεί το σύνολο των εποίκων. Αυτό τουλάχιστον σημαίνει η φράση μηδενική ανοχή.

Οι εκλογές στη Σουηδία

;eΕκλογές είχαμε την Κυριακή στη Σουηδία και το αποτέλεσμα ήταν για ακόμα μία φορά να παρακολουθήσουμε ένα γνωστό πια έργο. Μία ακόμα χώρα της Ευρώπης απέχτησε το «ακροδεξιό» της κόμμα. Τα ΜΜΕ εξέφρασαν την ανησυχία τους για το φαινόμενο και όλα τα άλλα πομπώδη που ακούμε κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του ένα «ακροδεξιό» κόμμα στη Βουλή, κάποιας ευρωπαϊκής χώρας. Το φαινόμενο είναι όντως εξοργιστικό για αυτούς. Πως είναι δυνατόν τόσος κόσμος να ψηφίζει κάτι, που όλο το σύστημα από μικρά παιδιά τους μαθαίνει ότι αποτελεί το απόλυτο κακό; Πως είναι δυνατόν να έχουν το θράσος να αμφισβητούν έτσι το καθεστώς τους;

Το ότι προσβάλλουν τις πολιτικές επιλογές όλων αυτών των πολιτών που ψήφισαν το «ακροδεξιό» κόμμα δεν τους απασχολεί. Δεν χωράνε δημοκρατικές ευαισθησίες όταν μιλάμε για ακροδεξιά κόμματα. Η δημοκρατία είναι μόνο για τους δημοκράτες και δημοκράτες είναι αυτοί που δεν αμφισβητούν το καθεστώς. Όλα κι όλα. Έχεις το δικαίωμα να λες την άποψη σου αρκεί να μην είναι ακροδεξιά. Το τι είναι ακροδεξιό το αποφασίζουν αυτοί.

Ο στόχος απλός, να μην επεκταθεί το φαινόμενο. Ξέρουν καλά ότι αυτοί που ψήφισαν «ακροδεξιά» τους έχουν καταλάβει καλά. Αυτό που θέλουν είναι να συγκρατήσουν τους υπόλοιπους, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές άμυνας των καθεστώτων τους από τους συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους. Αυτοί πρέπει να σταμπαριστούν ακόμα και ως καθάρματα αν είναι δυνατόν. Την απευθείας σύγκρουση με τις ιδέες που τα «ακροδεξιά» κόμματα εκπροσωπούν θα την αποφύγουν όσο περισσότερο μπορούν. Έτσι πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν για πάντα τα καθεστώτα τους.

Αλλά δεν θα τα καταφέρουν.

Οι όροι του παιχνιδιού

Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου αποφυλακίστηκε. Μετά από μήνες επίμονων ενεργειών η αποφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου είναι πραγματικότητα. Η αποφυλάκιση αυτή θα πραγματοποιούταν αργά ή γρήγορα. Αυτό θα συνέβαινε γιατί απλούστατα η φυλάκιση του παραβίαζε του όρους παιχνιδιού.

Το καθεστώτα που αποτελούν συντεταγμένες πολιτείες και όχι καθεστώτα ενός ανδρός αρχής, είναι καθεστώτα αναγκασμένα να ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού. Τα καθεστώτα όπως το σημερινό επιβιώνουν πάνω στην τήρηση κάποιων κανόνων και θεσμών τους οποίους τα ίδια έχουν επιβάλλει. Η διαφορά με τα καθεστώτα ενός ανδρός αρχής είναι ότι σε αυτή την περίπτωση ότι οι κανόνες έχουν τεθεί είναι τέτοιοι έτσι ώστε τελικά, αυτά που αποφασίζονται δήθεν από όλους μας να είναι αυτό που το καθεστώς επιθυμεί.

Έτσι οι εκλογές θα διενεργηθούν και ο νικητής θα αναλάβει την εξουσία απλά όποιος και αν είναι αυτός θα έχει κάποιες εξαρτήσεις. Αυτό θα συμβεί γιατί απλούστατα για έχει οποιοσδήποτε ελπίδα να ψηφιστεί και να κερδίσει τις εκλογές πρέπει να έχει πολλά χρήματα, μόνο και μόνο για να ακουστεί η άποψη του. Έτσι τα καθεστώτα αυτού του τύπου δεν βασίζονται στην βία αλλά στην τήρηση των κανόνων του παιχνιδιού. Το καθεστώς θέτει τους κανόνες και όποιος θέλει παίζει. Οι όροι του παιχνιδιού θα τηρηθούν και θα κερδίσει ο καλύτερος με βάση τους κανόνες. Έτσι λοιπόν το καθεστώς διατηρεί την εξουσία όσο καταφέρνει να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αυτό είναι και το αδύνατο σημείο τέτοιου τύπου καθεστώτων. Ότι και να κάνουν πρέπει στο τέλος να τηρήσουν τους κανόνες τους παιχνιδιού. Άμα τους παραβιάσουν θέτουν την ίδια τους την υπόσταση σε αμφισβήτηση. Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρατηρήσει το καθεστώς μέσα στο πανικό του να προχωρά, σε έκτος από φυσικά άδικες, και σε παράνομες ενέργειες εναντίον εθνικιστών. Αλλά βλέπουμε ότι στις πρόσφατες δικαστικές περιπέτειες διάφορων εθνικιστών με το κράτος στο τέλος οι εθνικιστές δικαιώθηκαν. Αυτό συνέβει απλά επειδή δεν είχαν παραβιάσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Έτσι είχαμε την αθώωση του Κώστα Πλεύρη, έτσι επετεύχθη και η απελευθέρωση του Παπαγεωργίου έτσι και η απελευθέρωση Χατζηπαρασκευά.

Έτσι λοιπόν ό αγώνας συνεχίζεται έστω και με τους δικούς τους όρους.