Σύγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι ένας ακροδεξιός μακελάρης

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει , τότε είναι απλά τρομοκράτης

Όταν ένας ακροδεξιός  σκοτώνει, τότε η ιδεολογία του τον έχει οδηγήσει εκεί

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε είναι φανατικός και όποιαδηποτε ποινικοποιηση όλοκληρου πολιτικού χώρου από μεμονομένα περιστατικά είναι εκ του πονηρού

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι φονιάς.

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε η κοινωνία όπλισε το χέρι του.

Πραγματικές συγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει βρίσκεται στα όρια της τρέλας (εάν δεν είναι προβοκάτορας) γι' αυτό ότι κάνει το κάνει μόνος του.

Όταν ένας ακροακροαριστρός σκοτώνει δεν βρίσκεται καν στα όρια της τρέλας, βρίσκεται εντός των πλαισίων της επανάστασης που ονειρεύτεται και φυσικά βρίσκει και άλλους υποστηρικτές και συγκροτεί τρομοκρατικές ομάδες.

Γιατί προστατεύεται συστηματικά η ιδεολογική ταυτότητα της τρομοκρατίας στην Έλλάδα. Γιατί δεν μιλάμε για την ακροαριστερή βία που πλήττει την ελληνική κοινωνία.

Η απάντηση είναι απλή. Το καθεστώς δαινομονοποιεί την ιδεολογική κατεύθυνση από την οποία κινδύνευει και δίνει συστηματικά συγχωροχάρτι στην ιδεολογική κατεύθυνση που είναι απολύτως ελεγχόμενη και ακίνδυνη καθώς αποτελεί το ιδεολογικό παιδί του καθεστώτος.

Οι εκλογές στη Σουηδία

;eΕκλογές είχαμε την Κυριακή στη Σουηδία και το αποτέλεσμα ήταν για ακόμα μία φορά να παρακολουθήσουμε ένα γνωστό πια έργο. Μία ακόμα χώρα της Ευρώπης απέχτησε το «ακροδεξιό» της κόμμα. Τα ΜΜΕ εξέφρασαν την ανησυχία τους για το φαινόμενο και όλα τα άλλα πομπώδη που ακούμε κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του ένα «ακροδεξιό» κόμμα στη Βουλή, κάποιας ευρωπαϊκής χώρας. Το φαινόμενο είναι όντως εξοργιστικό για αυτούς. Πως είναι δυνατόν τόσος κόσμος να ψηφίζει κάτι, που όλο το σύστημα από μικρά παιδιά τους μαθαίνει ότι αποτελεί το απόλυτο κακό; Πως είναι δυνατόν να έχουν το θράσος να αμφισβητούν έτσι το καθεστώς τους;

Το ότι προσβάλλουν τις πολιτικές επιλογές όλων αυτών των πολιτών που ψήφισαν το «ακροδεξιό» κόμμα δεν τους απασχολεί. Δεν χωράνε δημοκρατικές ευαισθησίες όταν μιλάμε για ακροδεξιά κόμματα. Η δημοκρατία είναι μόνο για τους δημοκράτες και δημοκράτες είναι αυτοί που δεν αμφισβητούν το καθεστώς. Όλα κι όλα. Έχεις το δικαίωμα να λες την άποψη σου αρκεί να μην είναι ακροδεξιά. Το τι είναι ακροδεξιό το αποφασίζουν αυτοί.

Ο στόχος απλός, να μην επεκταθεί το φαινόμενο. Ξέρουν καλά ότι αυτοί που ψήφισαν «ακροδεξιά» τους έχουν καταλάβει καλά. Αυτό που θέλουν είναι να συγκρατήσουν τους υπόλοιπους, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές άμυνας των καθεστώτων τους από τους συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους. Αυτοί πρέπει να σταμπαριστούν ακόμα και ως καθάρματα αν είναι δυνατόν. Την απευθείας σύγκρουση με τις ιδέες που τα «ακροδεξιά» κόμματα εκπροσωπούν θα την αποφύγουν όσο περισσότερο μπορούν. Έτσι πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν για πάντα τα καθεστώτα τους.

Αλλά δεν θα τα καταφέρουν.