Όταν την δημοκρατία στην χώρα σου σου την φέρνουν ξένοι

Αλήθεια πόσο περήφανοι μπορούν να νιώθουν οι αντικαθεστωτικοί της Λιβύης που, από ότι φαίνεται, θα καταφέρουν τελικά να διώξουν τον Καντάφι. Το νέο καθεστώς που θα εγκατασταθεί στη Λιβύη, είτε αυτό ονομαστεί δημοκρατία είτε όχι, τι έχει να επιδείξει ώστε να είναι περήφανο για την επιτυχία του;
Το γεγονός ότι οι αντικαθεστωτικοί συμμάχησαν με όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ για την επιτυχία την εξέγερσης; Το ότι σε κάθε βήμα αυτού του εμφυλίου είχαν για στήριγμα τα Νατοϊκά αεροπλάνα; Ότι αποτέλεσαν ουσιαστικά τον Δούρειο ίππο επιβολής των ξένων ζωνών επιρροής, στην χώρα τους: Ότι οι ξένες σε αυτούς δυνάμεις, τώρα μοιράζονται την λεία;
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν ο Καντάφι ήταν καλός η κακός δικτάτορας αν δεν ζούσε στην Λιβύη. Για κάποιους αρκεί που ήταν δικτάτορας δηλαδή αρκεί που δεν ήταν εκλεγμένος από το λαό. Για μένα δεν αρκεί αυτό. Αντίθετα μου αρκεί η συνεργασία με ξένους που έκαναν οι αντικαθεστωτικοί για να καταδικάσω αυτούς. Μπορείς να έχεις πολλά αιτήματα για την χώρα σου και ίσως ακόμα να την οδηγήσεις σε εμφύλιο, άλλα η κόκκινη γραμμή είναι η συνεργασία με ξένους. Οι ξένοι δεν είναι ποτέ εκεί για να σε βοηθήσουν, δεν είναι ποτέ διπλά σου γιατί μοιράζονται τις ίδιες αξίες και αρχές. Είναι εκεί για να αρπάξουν την λεία.
Για έναν εθνικιστή αυτό είναι σαφές, πρώτα η πατρίδα μετά το πολίτευμα της. Η συνεργασία με ξένους για αλλαγή πολιτεύματος, ακόμα κι αν το νέο πολίτευμα είναι πολύ καλύτερο από το προηγούμενο, αποτελεί προδοσία γιατί απλούστατα καμία ξένη δύναμη δεν θα σταθεί δίπλα σου χωρίς ανταλλάγματα χωρίς κάτι να ξεπουληθεί.
Οποιοιδήποτε παραλληλισμοί δικοί σας.

Σύγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι ένας ακροδεξιός μακελάρης

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει , τότε είναι απλά τρομοκράτης

Όταν ένας ακροδεξιός  σκοτώνει, τότε η ιδεολογία του τον έχει οδηγήσει εκεί

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε είναι φανατικός και όποιαδηποτε ποινικοποιηση όλοκληρου πολιτικού χώρου από μεμονομένα περιστατικά είναι εκ του πονηρού

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει, τότε είναι φονιάς.

Όταν ένας ακροαριστερός σκοτώνει, τότε η κοινωνία όπλισε το χέρι του.

Πραγματικές συγκρίσεις

Όταν ένας ακροδεξιός σκοτώνει βρίσκεται στα όρια της τρέλας (εάν δεν είναι προβοκάτορας) γι' αυτό ότι κάνει το κάνει μόνος του.

Όταν ένας ακροακροαριστρός σκοτώνει δεν βρίσκεται καν στα όρια της τρέλας, βρίσκεται εντός των πλαισίων της επανάστασης που ονειρεύτεται και φυσικά βρίσκει και άλλους υποστηρικτές και συγκροτεί τρομοκρατικές ομάδες.

Γιατί προστατεύεται συστηματικά η ιδεολογική ταυτότητα της τρομοκρατίας στην Έλλάδα. Γιατί δεν μιλάμε για την ακροαριστερή βία που πλήττει την ελληνική κοινωνία.

Η απάντηση είναι απλή. Το καθεστώς δαινομονοποιεί την ιδεολογική κατεύθυνση από την οποία κινδύνευει και δίνει συστηματικά συγχωροχάρτι στην ιδεολογική κατεύθυνση που είναι απολύτως ελεγχόμενη και ακίνδυνη καθώς αποτελεί το ιδεολογικό παιδί του καθεστώτος.

Κανείς δεν μας χαρίζει

Διάφορα βαρύγδουπα μας λένε σχετικά με το νέο σχέδιο της Ε.Ε. για να πάρουν τα λεφτά τους. Οι θριαμβολογίες του καθεστώτος δεν βασίζονται πουθενά. Όντως απομακρύνεται ο κίνδυνος της χρεοκοπίας, αλλά αυτός ο κίνδυνος δεν υπήρχε ποτέ. Επίσης δεν υπάρχει καμιά περικοπή του χρέους. Οι ιδιώτες επενδυτές θα πάρουν στη θέση του ομολόγου που λήγει όχι τα λεφτά τους αλλά νέα ομόλογα ίσης αξίας. Καμία περικοπή φυσικά γιατί κανένας δεν μας χαρίζει. Αυτό θα γινόταν ούτως ή άλλως. Όταν η δανειζόμενος έχει δυσκολίες πληρωμής ο δανειστής στο τέλος θα του κάνει διακανονισμό, αφού πρώτα τον πιέσει να συμμαζευτεί όσο περισσότερο γίνεται. Στην περίπτωση μας αυτό έγινε τώρα καθώς η αβεβαιότητα έτεινε να παρασύρει και χώρες με μεγαλύτερη πολιτική δύναμη όπως η Ιταλία και Ισπανία. Ο διακανονισμός ούτε μας συμφέρει ούτε λύνει το πρόβλημα. Η Ελλάδα θα πρέπει να καλύψει το πρωτογενές έλλειμμα της το συντομότερο δυνατό. Όσο αυτά για νέο σχέδιο Marshal μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. 

Συμπέρασμα: Δεν μας χάρισε τίποτα κανείς, και δεν μας βοήθησε κανείς. Είμαστε μόνοι μας και μόνοι μας θα σωθούμε

Επικίνδυνοι δρόμοι

 

            Σε επικινδύνους δρόμους βρίσκεται το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα την τρέχουσα περίοδο.

            Από την μία τα οικονομικά δεν αποτελούν προνομιακό πεδίο πολιτικής για τους εθνικιστές. Από την άλλη οι Έλληνες νιώθουμε όλο και περισσότερο στο πετσί μας την προδοσία από το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οι εθνικιστές πρέπει να πάρουν θέση. 

                Τα οικονομικά δεν ήταν ποτέ ένας τομέας στον οποίο οι εθνικιστές είχαν σαφείς πολιτικές θέσεις. Ο εθνικισμός ως κύρια πολιτική θέση έχει την τοποθέτηση ότι το καλό της πατρίδας αποτελεί το κύριο πολιτικό θέμα, μια θέση που προκύπτει από την αγάπη που νιώθουμε για την πατρίδα. Ο εθνικισμός βάζει την ιδέα του έθνους πάνω από οτιδήποτε άλλο, τοποθετώντας τα υλικά θέματα σε δεύτερη μοίρα. Το οικονομικό σύστημα ή οικονομικές πολιτικές που κάνουν μεγαλύτερο καλό στην πατρίδα είναι μια συζήτηση που ακολουθεί, αφού πρώτα ορίσουμε τι εννοούμε πατρίδα. Εμείς λοιπόν που ως πατρίδα θεωρούμε όχι μόνο τις σημερινές γενιές Ελλήνων αλλά τις παρελθοντικές και μελλοντικές, και φυσικά δεν ενδιαφερόμαστε για το συμφέρον μία μόνο τάξης Ελλήνων αλλά για το συμφέρον όλων των Ελλήνων την καταγωγή, δυστυχώς δεν έχουμε κοινές τοποθετήσεις πάνω στα οικονομικά.

Ο λόγος μπορεί να είναι το ότι το θέμα αυτό δεν το τοποθετούμε σε πρώτη μοίρα, αλλά επίσης μπορεί και να είναι το ότι αποδίδουμε σε διαφορετικές αιτίες την προδοσία της πατρίδας μας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι Έλληνες εθνικιστές έχουν χωριστεί σε εθνικοσοσιαλιστές και εθνικοφιλελεύθερους ανάλογά με την οικονομική τους πρόταση. Αυτή η διαφορά βέβαια είναι πολύ σοβαρή καθώς αφορά την βέλτιστη μορφή μιας εθνικής κοινωνίας, το αν αυτή μπορεί να βρεθεί κάτω από τις παρούσες οικονομικοπολιτικές συνθήκες ή χρειάζεται μία εθνική κοινωνία σωματειακού κράτους, ώστε η εθνική κοινωνία να αναπτυχθεί στο μεγαλείο της. Σε αυτή την συζήτηση δεν θέλω να μπω επί του παρόντος, καθώς θεωρώ ότι ακολουθεί του αυτοπροσδιορισμού ως εθνικιστή. Ο εθνικιστής έχει συνειδητοποιήσει ότι η πατρίδα είναι το υπέρτατο αγαθό. Εάν ένας εθνικιστής υποστηρίζει ένα πολίτευμα ή όχι στηρίζεται μόνο στο εάν το συγκεκριμένο πολίτευμα κάνει καλό ή όχι στην πατρίδα. Δεν είναι δυνατόν ένα πολίτευμα, καλό ή κακό, να είναι πάνω ή μαζί στην ιεράρχηση των πολιτικών αξιών, με την Ελλάδα.

Ενώ λοιπόν παραμένουμε και θα παραμένουμε διχασμένοι στα οικονομικά θέματα, έχουμε μια μεγάλο πολιτικό θέμα οικονομικού ενδιαφέροντος σε εξέλιξη. Σε αυτήν λοιπόν την κρίσιμη εποχή δημιουργείται το κίνημα των αγανακτισμένων, με σαφή υποστήριξη από τα σπλάχνα του καθεστώτος όπως φαίνεται π.χ. από την προβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο κύριος σκοπός είναι να ελεγχθούν οι νέο-αφυπνισμένες πολιτικές μάζες πριν ολοκληρώσουν αυτήν την πολιτική τους αφύπνιση. Σε αυτό το παιχνίδι, έχοντας το αντιληφθεί πλήρως, συμμετέχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις φανερά ή κρυφά, προσπαθώντας να σύρουν τον κόσμο προς το μέρος τους. Έτσι παρακολουθούμε κατάπληκτοι το φαινόμενο εθνικιστές και αναρχικοί να βρίσκονται στις ίδιες συγκεντρώσεις κάνοντας οι μεν ότι δεν βλέπουν τους δε. Αυτό αποτελεί επικίνδυνο δρόμο, καθώς το παιχνίδι διαχείρισης του πλήθους το καθεστώς το ξέρει καλά και μάλλον πολύ καλύτερα από εμάς. Σε αυτό το αμφίπλευρο παιχνίδι μπορούμε να βρεθούμε με περισσότερους συνειδητοποιημένους εθνικιστές, αν τελειώσει θετικά, αλλά συγχρόνως μπορεί να μας γυρίσει αρνητικά και πολλά χρόνια πίσω εάν το πάνω μέρος της πλατείας το καπελώσουν δυνάμεις με ένα μείγμα πατριωτικών και οικονομικών συνθημάτων, εγκλωβίζοντας εθνοκεντρικές δυνάμεις, όπως έγινε από το Πασόκ της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου με το σύνθημα η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.

Οι Έλληνες εθνικιστές πάρα τις δεδομένες διαφωνίες μας στην οικονομική πολιτική, μπορούμε πρώτα να συμφωνήσουμε σε κάποιες βασικές διαπιστώσεις, ώστε να αποφύγουμε την επανάληψη των υλιστικών προτάσεων της αριστεράς. Ένα σημείο συμφωνίας μπορεί να είναι σε τι συνίσταται η οικονομική προδοσία της χώρας. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές στους οπαδούς μας ότι μεγαλύτερη οικονομική προδοσία ήταν η δημιουργία και διατήρηση μιας εθνικής οικονομίας που είχε ανάγκη για δανεικά, ενώ θα έπρεπε να έχει προωθηθεί μια οικονομία ικανή να βασιστεί στις δικές τις δυνάμεις. Η ελληνική οικονομία όσο παρουσίαζε δημοσιονομικά ελλείμματα και τα κάλυπτε και με εξωτερικό δανεισμό, καθίστατο εξαρτώμενη από το ξένο παράγοντα, καθώς μια κερδοσκοπική επίθεση που θα αφορούσε την ικανότητα του κράτους στην αποπληρωμή του χρέους του, μπορούσε να μας κάνει ανά πάσα στιγμή έρμαιο του Δ.Ν.Τ. ή του εκάστοτε διεθνούς οικονομικού ελέγχου.

Η προδοσία λοιπόν που συντελείτε δεν είναι ένα σημερινό θέμα της παρούσας κυβέρνησης άλλα συνέπεια της αθροιστικής εξάρτησης δεκαετιών από ξένα κεφάλαια ή οποία θα μπορούσε να είχε σκάσει στα χέρια οποιασδήποτε προηγούμενης κυβέρνησης. Σήμερα δεν μπορεί να είναι οι αναγκαστικές περικοπές που κάνουμε λόγω της απειλής διακοπής των δανεικών το κύριο θέμα ενός εθνικιστή. Το εάν μπορούμε να πετύχουμε πιο γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις που μας ζητάνε ή να πετύχουμε πιο μακρύ χρόνο προσαρμογής, δεν μπορεί να είναι πρώτιστο για έναν εθνικιστή. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το κράτος μας κόβει ότι δανειζόταν για να μας δώσει. Τα δεν πληρώνω, δεν χρωστάω είναι λαϊκιστικά συνθήματα της αριστεράς καθώς δεν ακολουθούνται από το δεν δανείζομε. Το δεν πουλάω (σε ξένους) μπορεί να αποτελέσει ένα πραγματικό εθνικιστικό σύνθημα.

Η προδοσία είναι το διαφαινόμενο ξεπούλημα εθνικού πλούτου σε τιμή ευκαιρίας στους ξένους «επενδυτές» κάτι που πρέπει να αποτραπεί. Η προδοσία επίσης είναι η εξελισσόμενη εσωτερική σύγκρουση και διάρρηξη του εθνικού κοινωνικού ιστού, που συντελείται μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων, ιδιωτικών υπαλλήλων, ελεύθερων επαγγελματιών και ανέργων σχετικά με το ποιος θα πληρώσει την κρίση.

Οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι

Αλήθεια πόσο γελοία ακούγεται σήμερα αυτή η φράση "Οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι"

Οι φίλοι μας; ποιοι φίλοι μας; Πότε γίνανε φίλοι μας οι Ευρωπαίοι; Όταν οι Γότθοι εισέβαλαν στην γη μας; Όταν οι Γαλάτες εισβάλαν στους Δελφούς; Πότε;

Όταν τους είχαμε για μισθοφόρους και επαναστατούσαν σε κάθε ευκαιρία;

Όταν εισέβαλαν στην Κωνσταντινούπολη στην Δ' σταυροφορία;

Όταν τους περιμένανε κάποιοι αφελείς ενωτικοί ως τελευταία ελπίδα για να μας σώσουν από τους Τούρκους;

Όταν οι νεογότθοι εισέβαλαν το 1941 στην Γη μας
Και πόσες άλλες περιπτώσεις

Ή μήπως σήμερα που μας πατάνε στην ανάγκη για δανεικά εκβιάζοντας για να αγοράσουν φτηνά την γη μας και τις κρατικές επιχειρήσεις

Όχι οι βάρβαροι της Δύσης δεν είναι φίλοι μας και δεν διαφέρουν καθόλου από τους βάρβαρους της Ανατολής.

Τον οικονομικό πόλεμο που μας κήρυξαν τελικά θα τον κερδίσουμε. Όπλα μας ο χαμηλός ιδιωτικός δανεισμός, η υψηλή ιδιοκατοίκηση και ο θεσμός της οικογένειας που δεν έχει διαλυθεί όπως στις δικές τους κοινωνίες.

Όπλα τους μόνο η απληστία.

Η προηγούμενη χιλιετία, η χειρότερη χιλιετία του έθνους μας, τους έδωσε την ευκαιρία να σηκώσουν κεφάλι.
Ας αντιστρέψουμε αυτήν την κατάσταση αυτήν την χιλιετία.

Οι πραγματικοί αγανακτισμένοι

   Τους έχω δει τους πραγματικούς αγανακτισμένους.
Ήταν έξω από την βουλή πριν ένα χρόνο και προσπαθούσαν να μπουν μέσα,
Φώναζαν  κλέφτες κλέφτες , και να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή.
Έχω δει κι άλλες φορές αγανακτισμένους για διάφορα θέματα,
Δεν τους έπαιζαν οι τηλεοράσεις, δεν ήταν πρώτο θέμα, δεν τους κάνανε ευνοϊκή κάλυψη για να φαίνονται περισσότεροι. Το αντίθετο, τους έκρυβαν όσο μπορούσαν.
Έχω δει αγανακτισμένους στην συγκέντρωση των Ιμία, κάθε 30 Ιανουαρίου, πολύ περισσότερους και πολύ πιο αγανακτισμένους.
Έχω δει αγανακτισμένους στις υπό εποικισμό γειτονιές της Αθήνας που μαστίζονται από την εγκληματικότητα.
Το καθεστώς φυσικά όλα αυτά τα κρύβει , αυτούς όμως τους ψευτοαγακτησμένους τους κάνει πρώτο θέμα. Μια άσκηση ελέγχου της αγανάκτησης και μαζικού αποπροσανατολισμού παρακολουθούμε και τίποτα άλλο.
Η πραγματική αγανάκτηση δεν περιμένει μια μοδάτη μαζική λαϊκή συγκέντρωση για να εκφραστεί. Εκφράζεται στην πρώτη ευκαιρία που της δίνετε και δεν είναι ειρηνική. Η αγανάκτηση δεν αντέχει να είναι ειρηνική έχει ξεπεράσει αυτό το στάδιο, γι αυτό και είναι αγανάκτηση.
Το καθεστώς κάνει επίδειξη δύναμης διαχείρισης της αγανάκτησης. Άλλα όταν η πραγματική αγανάκτηση ξεσπάσει δεν θα έχει που να κρυφτεί.

Επιχείρηση συμψηφισμού

Μία βρώμικη επιχείρηση συμψηφισμού βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες.

Η εγκληματική βία των λαθραίων εισβολέων της χώρας μας επιχειρείται να συμψηφιστεί με την κλασσική βία των αναρχικών εναντίων της αστυνομίας, της αστυνομίας εναντίων διαδηλωτών και την αγανακτισμένη οργή των Ελλήνων για αυτήν την κατάσταση. Παράλληλα εμφανίζεται σκόπιμη συσκότιση των αιτιών των ορφανών φόνων. Πέθανε ένας λαθρομετανάστης από αυτούς που σκοτώνονται μεταξύ τους κάθε τόσο και επιχειρήθηκε να συσχετισθεί με ακροδεξιούς!!!

Τα καθεστωτικά μέσα μαζικής παραπληροφόρησης παρουσιάζουν τις ειδήσεις της βίας στην Αθήνα σαν να είναι όλοι οι εμπλεκόμενοι υπεύθυνοι το ίδιο. Το ίδιο ένοχοι οι θύτες με τα θύματα. Το ίδιο ένοχος ο φονιάς που σκότωσε για μία βιντεοκάμερα με τους αγανακτισμένους από την εγκληματικότητα που κυνηγάνε για ξυλοδαρμό τους ανήκοντες στην φάρα του φονιά. Επίτηδες τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης αποσυνδέουν την αιτία από το αιτιατό. Κλασσική μέθοδος προπαγάνδας. Στόχος να μείνει ο κόσμος με την εντύπωση ότι έχουμε να κάνουμε γενικά για βιαιοπραγίες με υπεύθυνες ακραίες ομάδες.

            Πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η λαϊκή αντίδραση σε ένα τόσο βάρβαρο έγκλημα. Και το έγκλημα είναι κυριολεκτικά βάρβαρό καθώς οι Έλληνες εγκληματίες είναι διαφορικοί. Οι Έλληνες εγκληματίες εύκολα κλέβουν άλλα σπάνια σκοτώνουν, καθώς ποτέ δεν σκοτώνουν άμα μπορούν να το αποφύγουν. Και συνήθως όταν δουν ότι δεν μπορούν να κλέψουν χωρίς να σκοτώσουν τρέπονται σε φυγή. Η διαφορά είναι σαφέστατη. Αντίθετα οι ξένοι βγάζουν και εγκληματίες που πρώτα σκοτώνουν και μετά κλέβουν.

Οι Έλληνες λοιπόν που αγανακτισμένοι κυνηγάνε μετανάστες ασκούν βέβαια βία, άλλα όταν θέλεις να περιορίσεις τη βία την χτυπάς στη ρίζα της και όχι στα αποτελέσματα της. Θα έπρεπε να ξέρουν ότι σπέρνουν ότι θέρισαν, καθώς η διαφυλετική βία είναι ενσωματωμένο συστατικό της πολυφυλετικής κοινωνίας που προσπαθούν να δημιουργήσουν. Η κοινωνική ειρήνη είναι δυνατόν να επιτευχθεί μόνο σε ομοιογενής φυλετικά και εθνικά κοινωνίες. Στις πολυφυλετικές κοινωνίες, όταν αυτές εμφανίζονται προσωρινά, κάθε έγκλημα που κάνει ένα μέλος της, αυτό το χρεώνεται συνολικά η φυλή του, το γένος του ή το έθνος του. Η κοινωνική ειρήνη αποκαθιστάτε μόνο όταν επανασχηματιστούν ομοιογενείς εθνικές κοινωνίες

Η βρώμικη επιχείρηση παραπληροφόρησης λοιπόν, μπορεί προσωρινά να καταφέρει να παρατείνει τη σημερινή κατάσταση, αλλά δεν πρόκειται να τα καταφέρνει για πάντα. Το έθνος ξυπνάει καθώς βλέπει ξεκάθαρα πλέον τις διαφορές του από τα άλλα έθνη και σύντομα θα αντισταθεί συνολικά στους εχθρούς του, εγχώριους και εξωτερικούς.

Η Μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού

     Θυμάμαι κάποτε ένα σοβαρό πολιτικό θέμα της Ελλάδας ήταν η λεγόμενη μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού. Δεν ήμουν βέβαια τότε σε ηλικία για να καταλαβαίνω τι συμβαίνει, πως τοποθετούταν τότε το θέμα, ποιοι ήταν αυτοί το ανήγαγαν σε σημαντικό θέμα, ούτε τι έλεγε η κάθε πλευρά πάνω σε αυτό.
        Μπορώ να καταλάβω όμως ότι αυτή η μαύρη τρύπα είναι το έλλειμμα που έθρεφε και θρέφει το χρέος της Ελλάδος κάθε χρόνο.
        Τι είναι αυτό που μεσολάβησε και αυτό το σοβαρό θέμα, πέρασε στο περιθώριο; Τι μας αποπροσανατόλισε από τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας;
Ποιες δυνάμεις κατάφεραν να αλλάξουν την οικονομική συζήτηση σε αυτήν την χώρα; Τι μας οδήγησε να ξεχάσουμε την ύπαρξη της Μαύρης Τρύπας ή οποία τελικά μας έπνιξε;
Όποιος θυμάται ίσως μπορεί να βοηθήσει..

Δραχμή Ευρώ και νομισματική πολιτική

Μία από τις πρώτες ενέργειες του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μετά την ελληνική επανάσταση ήταν να τυπώσει το δικό του εθνικό νόμισμα. Το νόμισμα αυτό ονομάστηκε φοίνικας και συμβόλιζε την αναγέννηση από τις στάχτες του ελληνικού έθνους. Η νομισματική ανεξαρτησία ήταν παρεπόμενο της πολιτικής ανεξαρτησίας. Ένα πραγματικά ανεξάρτητο κράτος έχει και δικό του νόμισμα, ένα νόμισμα το όποιο κόβει το ίδιο και το χειρίζεται όπως θέλει, δηλαδή το υποτιμά όποτε θέλει σε σχέση με άλλα νομίσματα και κάνει τις πληρωμές του στο νόμισμα του, του όποιου την ποσότητα μπορεί να καθορίζει το ίδιο.

Την νομισματική μας ανεξαρτησία την παρέδωσε το καθεστώς στο υπερεθνικό μόρφωμα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η παράδοση της νομισματικής μας ανεξαρτησίας συνοδευτικέ με την συνήθη προπαγάνδα του καθεστώτος που έπεισε τους Έλληνες ότι αυτό γίνεται προς το συμφέρον μας. Αν είχαμε ακόμα την νομισματική μας ανεξαρτησία η ΤτΕ θα μπορούσε να αγοράζει και να πουλά κρατικά ομόλογα διαμορφώνοντας το επιτόκιο τους στο σημείο που θα επιθυμούσε. Έτσι δεν θα γινόμασταν έρμαιο των οικονομικών εκβιαστών της παγκόσμιας τοκογλυφίας αποδεχόμενοι μετά την παράδοση της νομισματικής μας πολιτικής και την παράδοση της οικονομικής μας πολιτικής στο διεθνές καθεστώς, μέσω του Δ.Ν.Τ.

Το ότι η παράδοση της νομισματικής μας ανεξαρτησίας διευκόλυνε την είσοδο του Δ.Ν.Τ. είναι μεν γεγονός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η διακήρυξη της οικονομικής μας ανεξαρτησίας θα λύσει το πρόβλημα. Τα προβλήματα πάνω στα οποία πάτησε το Δ.Ν.Τ. στη χώρα είναι πραγματικά και εάν δεν λυθούν δεν θα είναι επιτυχημένη η εισαγωγή νέου νομίσματος. Το νέο νόμισμα θα αναγκαστεί να γίνει  πληθωριστικό ώστε να επιτύχει την αποπληρωμή του χρέους.

Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στην οικονομική πολιτική των χρεωστών της μέχρι να μην τους έχει ανάγκη πια, δηλαδή μέχρι το έλλειμμα να μηδενιστεί σε πρώτη φάση και σε δεύτερη όταν το χρέος περιοριστεί.

Καθώς το Δ.Ν.Τ. εκπροσωπεί τους δανειστές μας έχει επιλέξει το δύσκολο δρόμο προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. Αυτός ο δρόμος επικεντρώνει σε 2 θέματα. Το ένα είναι η πλήρης αποπληρωμή των υπαρχόντων δανείων και το άλλο είναι η δημιουργία ευκαιριών επενδύσεως του παγκόσμιου κεφαλαίου στην χώρα. Με τις πρώτες θυσίες του ελληνικού έθνους το έλλειμμα μειώθηκε σε 10,5% από 15,4%. Το ότι η ανεργία έφτασε στο 15,1% δεν ενδιαφέρει το Δ.Ν.Τ. Μεγάλη ανεργία εξάλλου σημαίνει φθηνό εργατικό δυναμικό για τις ξένες εταιρίες που θα εγκατασταθούν στην χώρα μετά την ολοκλήρωση του εγχειρήματος. Όταν όμως ανεβαίνεις ένα βουνό και βρίσκεσαι στη μέση της διαδρομής δεν κατεβαίνεις από το βουνό για να πας από το ποτάμι που στην αρχή επέλεξες να αποφύγεις.

 Όσοι υποτιμούν το ελληνικό έθνος και νομίζουν ότι αυτή η μικρή δυσκολία θα το λυγίσει, αγνοούν τελείως την μεγαλόπρεπή ιστορία μας. Πολύ πιο σύντομα από όσο οι περισσότεροι νομίζουν, το έθνος θα ανακάμψει εκπλήσσοντας τους πάντες. Θα φτάσουμε λοιπόν στην κορυφή του βουνού. Τότε θα είναι η ώρα να αποκτήσουμε ξανά την οικονομική και προπάντων την πολιτική μας ανεξαρτησία.