Επιρροή εποικισμού, μια στατιστική ανάλυση

Δείτε μια στατιστική ανάλυση για τα εκλογικά αποτελέσματα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα στο νέο μου blog
http://stat-stoixeia.blogspot.com

Οι εκλογές στη Σουηδία

;eΕκλογές είχαμε την Κυριακή στη Σουηδία και το αποτέλεσμα ήταν για ακόμα μία φορά να παρακολουθήσουμε ένα γνωστό πια έργο. Μία ακόμα χώρα της Ευρώπης απέχτησε το «ακροδεξιό» της κόμμα. Τα ΜΜΕ εξέφρασαν την ανησυχία τους για το φαινόμενο και όλα τα άλλα πομπώδη που ακούμε κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του ένα «ακροδεξιό» κόμμα στη Βουλή, κάποιας ευρωπαϊκής χώρας. Το φαινόμενο είναι όντως εξοργιστικό για αυτούς. Πως είναι δυνατόν τόσος κόσμος να ψηφίζει κάτι, που όλο το σύστημα από μικρά παιδιά τους μαθαίνει ότι αποτελεί το απόλυτο κακό; Πως είναι δυνατόν να έχουν το θράσος να αμφισβητούν έτσι το καθεστώς τους;

Το ότι προσβάλλουν τις πολιτικές επιλογές όλων αυτών των πολιτών που ψήφισαν το «ακροδεξιό» κόμμα δεν τους απασχολεί. Δεν χωράνε δημοκρατικές ευαισθησίες όταν μιλάμε για ακροδεξιά κόμματα. Η δημοκρατία είναι μόνο για τους δημοκράτες και δημοκράτες είναι αυτοί που δεν αμφισβητούν το καθεστώς. Όλα κι όλα. Έχεις το δικαίωμα να λες την άποψη σου αρκεί να μην είναι ακροδεξιά. Το τι είναι ακροδεξιό το αποφασίζουν αυτοί.

Ο στόχος απλός, να μην επεκταθεί το φαινόμενο. Ξέρουν καλά ότι αυτοί που ψήφισαν «ακροδεξιά» τους έχουν καταλάβει καλά. Αυτό που θέλουν είναι να συγκρατήσουν τους υπόλοιπους, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές άμυνας των καθεστώτων τους από τους συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους. Αυτοί πρέπει να σταμπαριστούν ακόμα και ως καθάρματα αν είναι δυνατόν. Την απευθείας σύγκρουση με τις ιδέες που τα «ακροδεξιά» κόμματα εκπροσωπούν θα την αποφύγουν όσο περισσότερο μπορούν. Έτσι πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν για πάντα τα καθεστώτα τους.

Αλλά δεν θα τα καταφέρουν.

Το δημοψήφισμα στη Τουρκία

Τη Κυριακή διεξήχθη δημοψήφισμα στην Τουρκία σχετικά με την τροποποίηση του συντάγματος της. Τις αλλαγές στο σύνταγμα, τις προωθεί το Ισλαμικό κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Πολύς κόσμος βρίσκεται σε σύγχυση σχετικά με το τι συμβαίνει στη Τουρκία και ποια πολιτική παράταξη εκπροσωπεί πια πολιτική θέση στην Τουρκία. Έτσι οι περισσότεροι μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί τους λόγους που βλέπουμε ένα Ισλαμικό κόμμα, που θα περίμενε κανείς να υποστηρίζει συντηρητικές θέσεις, να υποστηρίζει και να προωθεί φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία.
Αυτή η σύγχυση οφείλεται στην αδυναμία να γίνει κατανοητό ότι η φιλελευθεροποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο απόκτησης της εξουσίας από ένα άλλο καθεστώς. Το τουρκικό ισλαμικό κόμμα δεν ενδιαφέρεται για τα δημοκρατικά δικαιώματα των Τούρκων. Οι ισλαμικές αξίες, όποιες κι αν είναι αυτές, είναι το πολιτικό υπόβαθρο της ιδεολογίας του. Ο λόγος που προωθεί δημοκρατικές αλλαγές στο Τουρκικό σύνταγμα είναι για να επιτύχει την αποδυνάμωση του κεμαλικού κατεστημένου το οποίο για να επιβάλει την κυριαρχία του είχε ορίσει, μέσω του προηγούμενου συντάγματος, τους όρους του παιχνιδιού. Το κεμαλικό κατεστημένο είχε βάλει ως ασφαλιστική δικλείδα στο σύνταγμα, σε περίπτωση του θα έχανε τις εκλογές, άρθρα μέσω των οποίων μπορούσε να ελέγξει τη δικαστική εξουσία και γενικότερα το πολιτικό σύστημα μέσω του στρατού.
Η Αμερική και οι ΕΕ στηρίζει τις τροποποιήσεις καθώς βρίσκονται προς την κατεύθυνση των θεσμών των δυτικών πολιτειών, ελπίζοντας ότι μέσω αυτών των θεσμών μπορεί να επικρατήσει στο μέλλον δυτικής νοοτροπίας κυβέρνηση. Αυτό το ενδεχόμενο δεν απασχολεί σε αυτή τη φάση τους Ισλαμιστές της Τουρκίας καθώς φαίνεται πολύ μακρινό. Έτσι ο Ερντογάν χτυπάει ιδεολογικά το κεμαλικό κατεστημένο από δύο διαφορετικές πλευρές την θρησκευτική και την φιλελεύθερη συνθέτοντας τις π.χ. στην διεκδίκηση του δικαιώματος να φορά οποιοσδήποτε το επιθυμεί ελευθέρα μαντίλα στη χώρα.
Το πολιτικό εργαλείο της φιλελευθεροποίησης έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στο παρελθόν στην Ευρώπη στην Ελλάδα άλλα και στην Τουρκία. Στην Τουρκία το κεμαλικό κράτος το είχε χρησιμοποιήσει ώστε να περιορίσει τη δύναμη του Σουλτάνου εγκαθιδρύοντας έτσι ένα κοσμικό κράτος, Στην Ελλάδα ο Κωλέτης ζητούσε σύνταγμα, όσο ήταν κυβερνήτης ο Καποδίστριας, άλλα έκανε «αμφισβητήσιμες» εκλογές όταν ήταν αυτός πρωθυπουργός. Γενικότερα η όλη διαδικασία περάσματος στις δημοκρατίες από την βασιλεία δεν ήταν παρά μία προσπάθεια των νεόπλουτων της βιομηχανικής επανάστασης να αποκτήσουν την εξουσία από τους παλαιούς ευγενείς φεουδάρχες.

Η Αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ

Μετά από 7 περίπου χρόνια παραμονής στο Ιράκ οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την λήξη της επιχείρησης και την αποχώρηση των στρατευμάτων τους από το Ιράκ. Γιατί όμως έγινε αυτή η επιχείρηση και τι στόχους πέτυχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι σήμερα. Ό περισσότερος κόσμος φυσικά και έχει καταλάβει ότι ο πόλεμος αυτός είχε γίνει για τον έλεγχο του Ιράκ και των πετρελαίων του. Το κράτος του Ιράκ ήταν ένα ανεξάρτητο κράτος υπό τον έλεγχο του Σαντάμ Χουσείν , το οποίο δεν συνεργαζόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Η.Π.Α. εισέβαλαν και κατέλαβαν το Ιράκ εγκαθιδρύοντας έτσι μια κατοχική κυβέρνηση.
Οι Η.Π.Α λόγω του μεγάλου κόστους της παραμονής των κατοχικών στρατευμάτων παίρνουν ένα ρίσκο, να αποχωρήσουν από την χώρα, πιστεύοντας ότι και χωρίς τις στρατιωτικές δυνάμεις θα διατηρήσουν την πολιτική τους επιρροή. Το πως θα προσπαθήσουν να τα καταφέρουν, χωρίς την στρατιωτική τους παρουσία, δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Είναι ο ίδιος τρόπος που τα πολιτικά πράγματα των χωρών του δυτικού κόσμου καθορίζονται με ευχέρεια από το ίδιο παγκόσμιο σύστημα, την ίδια παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ο ιρακινός λαός θα κληθεί ελεύθερα να συμμετάσχει σε εκλογές, έχοντας να επιλέξει από τουλάχιστον 2, σχεδόν όμοια αμερικανόφιλα κόμματα αποτελούμενα από τους μέχρι πρότινος δοσίλογους των Αμερικανών. Όποιο κόμμα ή όποιος πολιτικός τολμήσει να υπερασπιστεί πολιτικές ενάντια στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων θα κατηγορείται αυτόματα ως φιλοσανταμικός, φιλοτρομοκράτης ακραίος ή φανατικός. Οι ιρακινοί θα ψηφίσουν τον λιγότερο κακό αλλά το αποτέλεσμα τον εκλογών θα είναι ουσιαστικά αδιάφορο.
Στη συνέχεια της πολιτικής ζωής του Ιράκ θα συμβαίνει ότι και στις υπόλοιπο ελεγχόμενο κόσμο. Τα κόμματα που θα προβάλλονται περισσότερο θα χρειάζονται πολλά χρήματα για να επιτύχουν τη προβολή τους και έτσι θα είναι ελεγχόμενα από τους χρηματοδότες τους. Βεβαίως όμως το σχέδιο αυτό μπορεί να αποτύχει, καθώς στο Ιράκ υπάρχουν πάρα πολλές ένοπλες ομάδες που μπορεί να μην επιτρέψουν τα σχέδια των Αμερικανών. Θα δούμε στο μέλλον τι θα γίνει.
Παρατηρώντας την κατάσταση αυτή οι πραγματικά ανεξάρτητες χώρες της περιοχής προετοιμάζονται για τη νέα κατάσταση ώστε να αποφύγουν τα αρνητικά για αυτούς ενδεχόμενα και να προωθήσουν τα θετικά. Το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ, έχουν ξεκάθαρα ανεξάρτητη στρατηγική για να προωθήσουν τα σχέδια τους. Η Τουρκία π.χ. βλέπει, για πρώτη φορά μετά από καιρό τα συμφέροντα της να είναι σε σύγκρουση με αυτά του Ισραήλ, καθώς το ενδεχόμενο το Ιράκ να διχοτομηθεί και να δημιουργηθεί ανεξάρτητο Κουρδιστάν είναι εξαιρετικά δυσμενές για την Τουρκία.
Σε όλες αυτές τις εξελίξεις βέβαια συμμετέχουν μόνο οι ανεξάρτητες χώρες, οι ημιανεξάρτητες-εξουσιαζόμενες χώρες απλά παρακολουθούν. Δεν χωράει αμφιβολία ότι σε αυτές τις εξουσιαζόμενες μη ανεξάρτητες χώρες που απλά παρακολουθούν βρίσκεται και η Ελλάδα. Σε αυτό το κλίμα βλέπουμε το υφυπουργό εξωτερικών να παρακολουθεί από κοινού με τον Τούρκο υπουργό τον αγώνα Ελλάδας-Τουρκία και να χαριεντίζετε μαζί του φορώντας τουρκικά κασκόλ.

Η δολοφονία στη Χειμάρα

Ένας Έλληνας δολοφονήθηκε στη Βόρειο Ήπειρο επειδή είχε το θάρρος να μιλήσει τη γλώσσα του. Ένας Έλληνας σε τίποτα διαφορετικός από όλους εμάς, παρά μόνο στο ότι η δικιά του η γη, το βόρειο τμήμα της Ηπείρου δεν απελευθερώθηκε όπως οι δικές μας πατρίδες. Δεν απελευθερώθηκε παρότι είχε την τύχη να δει τρείς φορές τον Ελληνικό στρατό να περνάει από τη περιοχή.

Και το ερώτημα που γεννιέται είναι τι κάνει το Ελληνικό κράτος για αυτούς τους Έλληνες; Τι κάνει το ελληνικό κράτος για αυτούς τους Έλληνες που δεν κατάφερε να απελευθερώσει όταν υπήρχε ευκαιρία, τι κάνει για αυτούς τους Έλληνες που οφείλει να απελευθερώσει όταν ξανάρθει η ευκαιρία. Η απάντηση είναι θλιβερή. Τίποτα, απολύτως τίποτα. Η ανακοίνωση του Ελληνικού κράτους πάνω στο περιστατικό λίγο διέφερε από αυτήν της Αλβανικής πλευράς που και οι δύο είχαν κύριο σκοπό τον κατευνασμό των παθών.
Ένας φόνος πάντα τρομοκρατεί, οι Έλληνες της Χειμάρας θα έχουν στο εξής δεύτερες σκέψεις πριν μιλήσουν δυνατά τα ελληνικά, όταν παρόντες θα είναι Αλβανοί. Υπάρχουν λοιπόν Έλληνες που ακόμη δεν μπορούν να μιλήσουν τη γλώσσα τους ελευθέρα, και το ελληνικό κράτος οφείλει να προβεί σε ενέργειες ώστε να προστατεύσει τα δίκαια του έθνους και όχι να κάνει δηλώσεις που να περιέχουν φράσεις όπως:

«Απαράδεκτες εγκληματικές ενέργειες όπως αυτή σκοπό να διεγείρουν εθνοτική ένταση με απρόβλεπτες συνέπειες και να υπονομεύσουν τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας. Πρέπει να είναι καταδικαστέες από το σύνολο της αλβανικής κοινωνίας και τους πολιτικούς εκπροσώπους της»
θλιβερή ; απογοητευτική ; ντροπιαστική ; χυδαία; ή μήπως προδοτική;

Λίγο μας νοιάζουν οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας και αν μας νοιάζουν πρέπει να είναι σε άμεση σχέση με τις συνθήκες που ζούν οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου.
Αλλά βέβαια τι να περιμένει κανείς από ένα κράτος που πριν από λίγους μήνες προσπάθησε να μας πείσει ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε το ίδιο πράγμα με όποιον τυχαίο περαστικό γεννήθηκε ή πέρασε από εδώ; Ένα κράτος που νομοθέτησε ώστε να μπορούν κι αυτοί να πάρουν υπηκοότητα.
Τουλάχιστον κατάντια.

Το ελληνικό κράτος έχει σιγά σιγά μετατραπεί από κράτος του ελληνικού γένους σε κράτος με το όρο «ελληνικό» ως γεωγραφικό προσδιορισμό και οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν αντιληφθεί τίποτα. Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι το Ελληνικό κράτος ανήκει πολύ περισσότερο στους σκλαβωμένους Έλληνες της Χειμάρας, παρά στους τυχαίους περαστικούς λαθρομετανάστες. Πρέπει επιτέλους το Ελληνικό κράτος να σταθεί στο ύψος του.

Μίσος και εθνικισμός

Πρέπει να διευκρινιστούν κάποια θέματα σχετικά με τον εθνικισμό και τις κατηγορίες περί μίσους, με το οποίο τάχα μου είναι συνδεδεμένος. Οι κατηγορίες αυτές διοχετεύονται έντεχνα από τα μέσα μαζικής προπαγάνδας του καθεστώτος. Η αγάπη για την πατρίδα μας έκανε εθνικιστές, Τις κατηγορίες για μίσος, λοιπόν, τους τις επιστρέφουμε. Το μίσος ως οδηγό στη ζωή τους το έχουν κατά κανόνα αντικοινωνικά στοιχεία όπως οι αριστεροί-ακροαριστεροί, αυτοί που ονειρεύονται να κάνουν αιματηρή επανάσταση στην ίδια τους την χώρα, εμφύλιο αν χρειαστεί, τάχα μου για να φτιάξουν τον κόσμο που ονειρεύονται. Αυτοί έχουν μεγαλώσει με μίσος ενάντια στους ανθρώπους τριγύρω τους.
Το μίσος που νιώθει ο εθνικιστής είναι αμυντικό μίσος, όχι πρωτογενές. Είναι το μίσος εναντίον αυτών που επέλεξαν να είναι αντιμέτωποι στο έθνος μας είτε εσωτερικά ή εξωτερικά. Η εθνική συνείδηση εξάλλου πηγάζει από την κοινωνική και δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτήν. Αυτοί που εναντιώνονται στην ιδέα του έθνους προτάσσοντας την κοινωνική τους συνείδηση αντιφάσκουν, καθώς η εθνική συνείδηση σε καμία περίπτωση δεν έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνική. Οι άνθρωποι εξάλλου πάντα σχημάτιζαν εθνικές κοινωνίες. Είναι αδύνατον να ισχυρίζεται κάποιος ότι αγαπάει το συνάνθρωπο του εάν δεν αγαπάει το έθνος του. Αυτοί που έχουν μάθει να ζουν με το μίσος, είναι αυτοί που ονειρεύονται τη μέρα που θα καταφέρουν να σκοτώσουν τα αφεντικά τους στη δουλειά και όχι εμείς που ονειρευόμαστε τη μέρα που θα μπούμε στην Πόλη.

Οι όροι του παιχνιδιού

Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου αποφυλακίστηκε. Μετά από μήνες επίμονων ενεργειών η αποφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου είναι πραγματικότητα. Η αποφυλάκιση αυτή θα πραγματοποιούταν αργά ή γρήγορα. Αυτό θα συνέβαινε γιατί απλούστατα η φυλάκιση του παραβίαζε του όρους παιχνιδιού.

Το καθεστώτα που αποτελούν συντεταγμένες πολιτείες και όχι καθεστώτα ενός ανδρός αρχής, είναι καθεστώτα αναγκασμένα να ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού. Τα καθεστώτα όπως το σημερινό επιβιώνουν πάνω στην τήρηση κάποιων κανόνων και θεσμών τους οποίους τα ίδια έχουν επιβάλλει. Η διαφορά με τα καθεστώτα ενός ανδρός αρχής είναι ότι σε αυτή την περίπτωση ότι οι κανόνες έχουν τεθεί είναι τέτοιοι έτσι ώστε τελικά, αυτά που αποφασίζονται δήθεν από όλους μας να είναι αυτό που το καθεστώς επιθυμεί.

Έτσι οι εκλογές θα διενεργηθούν και ο νικητής θα αναλάβει την εξουσία απλά όποιος και αν είναι αυτός θα έχει κάποιες εξαρτήσεις. Αυτό θα συμβεί γιατί απλούστατα για έχει οποιοσδήποτε ελπίδα να ψηφιστεί και να κερδίσει τις εκλογές πρέπει να έχει πολλά χρήματα, μόνο και μόνο για να ακουστεί η άποψη του. Έτσι τα καθεστώτα αυτού του τύπου δεν βασίζονται στην βία αλλά στην τήρηση των κανόνων του παιχνιδιού. Το καθεστώς θέτει τους κανόνες και όποιος θέλει παίζει. Οι όροι του παιχνιδιού θα τηρηθούν και θα κερδίσει ο καλύτερος με βάση τους κανόνες. Έτσι λοιπόν το καθεστώς διατηρεί την εξουσία όσο καταφέρνει να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αυτό είναι και το αδύνατο σημείο τέτοιου τύπου καθεστώτων. Ότι και να κάνουν πρέπει στο τέλος να τηρήσουν τους κανόνες τους παιχνιδιού. Άμα τους παραβιάσουν θέτουν την ίδια τους την υπόσταση σε αμφισβήτηση. Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρατηρήσει το καθεστώς μέσα στο πανικό του να προχωρά, σε έκτος από φυσικά άδικες, και σε παράνομες ενέργειες εναντίον εθνικιστών. Αλλά βλέπουμε ότι στις πρόσφατες δικαστικές περιπέτειες διάφορων εθνικιστών με το κράτος στο τέλος οι εθνικιστές δικαιώθηκαν. Αυτό συνέβει απλά επειδή δεν είχαν παραβιάσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Έτσι είχαμε την αθώωση του Κώστα Πλεύρη, έτσι επετεύχθη και η απελευθέρωση του Παπαγεωργίου έτσι και η απελευθέρωση Χατζηπαρασκευά.

Έτσι λοιπόν ό αγώνας συνεχίζεται έστω και με τους δικούς τους όρους.

Διεθνές δίκαιο ή δίκαιο του ισχυρού

Στα ψιλά πέρασε χτες η είδηση για την απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου. Το δικαστήριο κατά πλειοψηφία αποφάσισε ότι η ανεξαρτητοποίηση ήταν νόμιμη. Αλήθεια με βάσει ποιους νόμους αποφάσισε αυτό το δικαστήριο; Σίγουρα υπάρχει κάποιο επίσημο σκεπτικό και σίγουρα υπάρχουν κάποιες επίσημες συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργεί αυτό το διεθνές δικαστήριο. Όμως η απόφαση πολύ δύσκολα θα μπορούσε να ήταν διαφορετική.

Όλα τα κράτη έχουν νόμους και έχουν και κάποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς αυτών των νόμων. Παράλληλα με την κρατική δικαιοσύνη, υπάρχει και η κρατική αστυνομία η οποία διαφυλάσσει και επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων και τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Το ερώτημα λοιπόν είναι όταν μιλάμε για διεθνές δίκαιο τι είναι αυτό που παίζει το ρόλο της παγκόσμιας αστυνομίας και μπορεί να εξασφαλίσει την εφαρμογή αυτών των νόμων.

Το κράτος έχει κάποια όρια, τα οποία ορίζουν το μεγαλύτερο σύνολο εντός του οποίου αναγνωρίζεται η ίδια εξουσία. Όταν λοιπόν βγαίνουμε από τα όρια του κράτους, τότε δεν υπάρχει κοινή εξουσία και δεν υπάρχει κοινός νόμος. Η κατάσταση είναι αναρχική. Σε μία αναρχική κατάσταση λοιπόν την εξουσία την έχει ο ισχυρός, και αυτό που εφαρμόζεται μετά από μία φιλονικία είναι το δίκαιο του ισχυρού. Η παγκόσμια αστυνομία δεν είναι παρά το κράτος που είναι σε θέση να ασκήσει τη μεγαλύτερη βία εάν χρειαστεί. Η χρήση βίας μεταξύ κρατών και η απειλή χρήσης βίας είναι αυτό που εξισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις στο παγκόσμιο σύστημα.
Αυτό που ονομάζεται διεθνές δίκαιο λοιπόν είναι παρά μία μορφή δίκαιου του ισχυρού καθώς δεν υπάρχει παγκόσμιο κράτος. Απλά, τα ισχυρά κράτη που αποφασίζουν , δίνουν μία επίφαση νομιμότητας στις αποφάσεις τους μέσω των διεθνών δικαστηρίων.

Η όποια πίστη στο διεθνές δίκαιο και στους διεθνής οργανισμούς, οδηγεί σε αποφάσεις αντίθετες προς τα συμφέροντα της χώρας, όπως η αφελής κίνηση της Σερβίας να απετανθεί στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης για να βρει το δίκιο της. Το ίδιο δικαστήριο θα μπορούσε να αποφασίσει διαφορετικά εάν επιδίκαζε την νομιμότητα της ανεξαρτησίας κάποιας άλλης χώρας π.χ. μελλοντικά του Κουρδιστάν ή της Ν.Οσετίας και Απχαζίας.
Φαντάζεστε ένα διεθνές δικαστήριο να αποφάσιζε για την νομιμότητα της ανεξαρτησίας της Ελλάδας το 1821 ή στον μέλλον να αποφασίσει για την νομιμότητας της ανεξαρτησίας της Δ.Θράκης. Όλα αυτά είναι κωμικά σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος.

Ας έχουμε λοιπόν πάντα στο μυαλό μας αυτή την απόφαση της Χάγης για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου, όταν ακούμε τις προτάσεις κάποιων για λύση για τις Ελληνοτουρκικές διαφορές στην Χάγη.

Όταν το παρακράτος δολοφονεί

Νέα επίθεση της τρομοκρατίας, ένας νεκρός.
Δημοσιογράφος ήταν το θύμα, στα πλαίσια λοιπόν της ιδεολογίας
"Aλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι"

    Κανένα πρόβλημα λοιπόν, ένας δημοσιογράφος λιγότερος για τους τρομοκράτες, ένας bloger λιγότερος για το κράτος. Όλοι ευτυχισμένοι. Ένας δημοσιογράφος λιγότερος θα λένε οι τρομοκράτες στους οπαδούς τους.
      Ναι, άλλα ποιος δημοσιογράφος; Ένας bloger που έβγαζε τα απλυτα τους στη φόρα. Ένας Bloger που έκραζε, μιλώντας στο ύφος του λαού με τη γλώσσα του λαού. Το troktiko είχε φτάσει στην κορυφή της ιντερνετικής ενημέρωσης. Είχε αφήσει πίσω του ακόμα και το in.gr. Το troktiko πλέον ασκούσε πολιτική επιρροή. Το troktiko τους είχε μπεί στο μάτι, έπρεπε να βγει από τη μέση. Το κράτος απόφάσισε , το παρακράτος εκτέλεσε. Οι υποταγμένοι δημοσιογράφοι βγήκαν να πενθήσουν. Είχε πεθάνει ο πιο ελεύθερος από αυτούς, ο μόνος που έλεγε αυτά που όλοι ήξεραν, ο μόνος που τους έκραζε τους πάντες, ο μόνος ασυμβίβαστος έστω και ανωνύμως. Από μέσα τους είχαν βρει και μια δικαιολογία για την υποτακτικότητα τους για την δουλοφροσύνη τους. "Να τι παθαίνουν οι ελεύθεροι, να τι παθαίνουν όσοι μιλάνε" θα σκέφτονται τώρα.
      Θέλουνε να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ο Γκιόλιας δολοφονήθηκε επειδή ενόχλησε τους τρομοκράτες. Όμως όλοι όσοι διαβάζαμε το troktiko ξέρουμε ότι το troktiko είχε ενοχλήσει πολλούς , πάρα πολλούς. Άρα οι ύποπτοι είναι πολλοί και όταν αυτοί που δολοφονούν εκτός από τους δικούς τους οπαδούς ικανοποιούν συγχρόνως και την εξουσία, τότε επάξια κερδίζουν το τίτλο των παρακρατικών.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι
κράτος της δεξιάς = δεξιό παρακράτος.
κράτος της αριστεράς = αριστερό παρακράτος.